Сүрө 37 Саффат, аят 99 – 109

1. وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

   (Ибрахим) айтты: «Мен Раббиме кетемин! Ал мени туура жолго баштайт!» (Ибрахим Шам жерине кетип, ошол жакта жашап калды. Өмүрү бир кыйла өтүп калса да, перзент көрбөгөндөн улам Раббисине дуба кылды:)

   37:99

2. رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

   «Оо, Раббим! Мага салих (таза) инсандардан (боло турган бир перзент) берчи?!».

   37:100

3. فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ

   Анан Биз ага бир жумшак пейил перзент (көрүшү) менен сүйүнчү кабар бердик.

   37:101

4. فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

   Качан ал перзент (сүймөнчүк болуп) Ибрахим менен бирге жүрүү курагына жеткенде, (ага) «Оо, балакайым! Мен түшүмдө сени курман чалып жатканымды көрүптүрмүн. Ойлонуп көр, эмне дейсиң?! деди. «Атакем, – деди ал, – буюрулганды аткара бериңиз. Аллах кааласа мени сабыр кылуучулардан экенимди көрөсүз».

   37:102

5. فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ

   Экөөсү (Аллахтын буйругуна) моюн сунуп, атасы аны маңдайы менен жерге жаткырганда…

   37:103

6. وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ

   «Оо, Ибрахим! – деп добуш кылдык.

   37:104

7. قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

   Сен түшүңдү (анда берилген буйрукту) ырас билип аткардың. Биз жакшы амал кылуучу адамдарды ушинтип сыйлайбыз».

   37:105

8. إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْبَلَاءُ الْمُبِينُ

   Чынында, бул анык сыноо болгон.

   37:106

9. وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ

   Жана Биз Ысмайылдын ордуна улук курмандык бердик.

   37:107

10. وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

    Биз аны(н ысымын) кийинки муундардын арасында (даңазалуу кылып) калтырдык.

    37:108

11. سَلَامٌ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ

    Ибрахимге (Аллахтын) салам(ы) болсун!

    37:109

Котормо: Шамсуддин Хакимов