Сүрө 100 Аадият, аят 1 – 6

  1. وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

    Алкынып чуркаган тулпарларга ант!

    100:1
  2. فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

    (Туягынан) от чачырата чуркаган аттарга ант!

    100:2
  3. فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

    Таң азанда (душманга) чабуул койгон аттарга ант!

    100:3
  4. فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

    Ошондо алар (чабуулу менен) топуракты ызгытты.

    100:4
  5. فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

    Андан соң (душман) топторунун ортосуна жарып кирди.

    100:5
  6. إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

    Инсан деген аныгында, Раббисине нашүкүр!

    100:6

Котормо: Шамсуддин Хакимов